Skip to content

Μαμά γιορτάζω, διαδικτυακά

Μαρτίου 13, 2011

Εδώ και χρόνια την ημέρα των γενεθλίων μου ή της ονομαστικής μου εορτής, κλείνω το κινητό μου και αρνούμαι πεισματικά να δέχομαι ευχές.


Πιστεύω ότι έτσι βγάζω από την δύσκολη θέση τους ανθρώπους που νιώθουν την υποχρέωση να θυμούνται πότε εγώ αποφάσισα να ξεπροβάλλω από την κοιλιά της μάνας μου.

Τους δίνω μια δικαιολογία να μην ασχοληθούν.
Άλλωστε δεν έχω απαίτηση να με θυμούνται διότι… ακόμη και εγώ ξεχνάω τις σημαντικές για εμένα ημερομηνίες, ενώ είμαι τόσο ανίκανος στην εκπλήρωση  κοινωνικών υποχρεώσεων, που είναι ντροπή να έχω οποιεσδήποτε απαιτήσεις.
Ο μόνος που κατάφερνε να ξεπερνά το φράγμα επικοινωνίας ήταν η μάνα μου που περίμενε να περάσουν 30 δευτερόλεπτα από τα μεσάνυχτα για να με καλέσει επίμονα, μέχρι εγώ εκνευρισμένος να απαντήσω και να εισπράξω τις ευχές της.

Όμως ακόμη και αυτή η τρυφερά περίεργη σκηνή έχει πάψει να επαναλαμβάνεται, γιατί η μάνα μου εδώ και 2-3 χρόνια χάνει την μνήμη της από άνοια και η καημενούλα έχει χάσει την αίσθηση του χρόνου.
Έτσι το σχέδιο  «απομόνωση & ηρεμία» λοιπόν δούλευε τέλεια μέχρι πρόσφατα, αλλά δεν είχε πρόβλεψη για  την εξέλιξη της τεχνολογίας.

Όντας ενεργό μέλος σε κοινωνικά δίκτυα όπως το facebook και το twitter είμαι συνδεδεμένος με κάποιες εκατοντάδες ανθρώπων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αποτελούν σχεδόν καθημερινή μου παρέα. Οι περισσότεροι δεν ανήκουν στον άμεσο επαγγελματικό ή προσωπικό κύκλο και αρκετοί είναι ουσιαστικά άγνωστοι αφού δεν έχουμε καν συναντηθεί.

Τα social networks προφανώς έχουν βρει τρόπο να υπενθυμίζουν τις ημερομηνίες, που εμείς (εγώ σίγουρα) ξεχνάμε και έχουν κάνει καταφέρει να κάνουν την αποστολή ευχών τόσο εύκολη που ακόμη και εγώ πολύ συχνά μπαίνω στον πειρασμό να τις εκφράσω.

Έτσι σήμερα το εμαιλ μου γέμισε από μηνύματα και υπενθυμίσεις γεμάτα με ευχές για τα γενέθλιά μου.

Ε λοιπόν το παραδέχομαι. Το απόλαυσα.

Κατ αρχήν δεν είχα τύψεις γιατί ήξερα πόσο εύκολα κάποιος κάνει ένα κλίκ και στέλνει ένα χαμογελάκι.

Και από την άλλη σκέφτηκα ότι ίσως είναι καιρός να αναθεωρήσω τις απόψεις μου για την ψευδαίσθηση φιλίας που υπάρχει στο διαδίκτυο.

Πάντα με τρόμαζε η φράση facebook-friend και προερχόμενος από μία εποχή που οι ανθρώπινες σχέσεις έπρεπε να δοκιμαστούν σκληρά για να χαρακτηριστούν ως φιλία, θεωρούσα ότι είναι απίστευτο λάθος να πιστέψουμε ότι μπορεί ένα κοινωνικό δίκτυο πραγματικά να φέρει τους ανθρώπους κοντά.

Ίσως να ήμουν όμως υπερβολικός.

Τα κοινωνικά δίκτυα είναι ένα παράθυρο στον χρόνο και στον χώρο.

Για λόγους που άλλοι ονομάζουν τύχη, άλλοι μοίρα και εγώ synchronicity, συναντιόνται διαδικτυακά άνθρωποι που δεν μένουν στην ίδια γειτονιά ίσως και χώρα, που δεν εργάζονται μαζί, που δεν συχνάζουν στα ίδια μπαρ ή σκυλάδικα και τέλος πάντων δεν έχουν ανταλλάξει χειραψία αλλά ανταλλάσσουν σκέψεις, ιδέες, σχόλια, κριτικές συστήνουν ο ένας στον άλλο την αγαπημένη τους μουσική, τα βιντεάκια που τους συγκινούν ή τα βιβλία που διαβάζουν.

Γιατί να μην είναι ένα καλό ξεκίνημα για πραγματικές διαπροσωπικές σχέσεις το να διαβάζει ο ένας όσα ο άλλος σχεδόν καθημερινά μοιράζεται.

Γιατί τα χρόνια πολλά από έναν άγνωστο να μην είναι εξ ίσου σημαντικά από αυτά που σου στέλνει ένας real life φίλος.

Γιατί κάποια στιγμή, η καθημερινή επικοινωνία μέσω του status και των tweets να μην είναι τόσο ισχυρή ώστε να δημιουργηθεί μία πραγματική ανθρώπινη σχέση.


Μην νομίζετε πως έχω καταλήξει στις σκέψεις μου. Απλά  μοιράζομαι τους διαλόγους που έχω με τον εαυτό μου.
Ξέρω πολύ καλά ότι η Μαρίνα, η Βίκυ* ή η Μαρίνα, αγαπημένες μου φίλες από τα 18 μου, είναι αναντικατάστατες ακόμη και αν επικοινωνούμε 2 φορές τον χρόνο και δεν έχουμε συναντηθεί εδώ και μήνες ή χρόνια και ας μην θυμάμαι ούτε τον μήνα που γεννήθηκαν.

Ξέρω ότι οι σχέσεις χτίζονται, δοκιμάζονται, διαλύονται και μόνο ο χρόνος είναι αυτός που θα τις χαρακτηρίσει ως σημαντικές ή ασήμαντες για την ζωή μας.

Όμως από την άλλη τα κοινωνικά δίκτυα δεν πρέπει απλά να μας βοηθήσουν να διατηρήσουμε τις υπάρχουσες μας κοινωνικές μας σχέσεις αλλά μπορούν και μας βοηθήσουν να τις επεκτείνουμε.

Υπό προϋποθέσεις βέβαια και κυρίως υπό την βασική προϋπόθεση ότι, δεν εκμεταλλευόμαστε, την αδυναμία του διαδικτύου να μην επιτρέπει παρά μόνο οπτική ή ακουστική επαφή στερώντας από τον συνομιλητή μας να νιώσει την αύρα μας, την μη λεκτική μας επικοινωνία, τα αρώματα μας όλα αυτά δηλαδή που ίσως τον βοηθήσουν να νιώσει αν τον κοροϊδεύουμε ή όχι.

Η δεοντολογία  στην διαδικτυακή μας επικοινωνία είναι αυτή που θα καθορίσει το κατά πόσο τα κοινωνικά δίκτυα θα λειτουργήσουν μακροπρόθεσμα  σαν μια τεράστια αγκαλιά ή σαν ένα τύπου matrix παραπέτασμα. Αλλά αν θέλετε περισσότερες σκέψεις γι αυτό κάντε υπομονή γιατί…

σήμερα ΕΧΩ ΓΕΝΕΘΛΙΑ 🙂

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: